Na het bewerken van het werkstuk werd een Leeb -hardheidstest uitgevoerd om de oppervlaktehardheid tegen ontwerpspecificaties te verifiëren. De Leeb Hardheidstestmethode, geselecteerd voor zijn draagbaarheid en geschiktheid voor on-site metingen van grote werkstukken, bepaalt de hardheid door de rebound-snelheid van een impactor te meten nadat het het werkstukoppervlak heeft geslagen. De geconverteerde hardheidslezing van ongeveer HRC61 bevestigde naleving van ontwerpvereisten.
Hoe u oppervlaktefouten van werkstukken kunt controleren
Wat je nu ziet, is een werkstuk na bekleding. Om de oppervlakte-conditie van het werkstuk meer weer te geven, hebben we een penetrant gebruikt, specifiek een rode kleurstof penetrant die vaak wordt gebruikt bij niet-destructieve testen. Zoals u kunt zien, zijn onder zijn actie enkele kleine scheuren en poriën op het werkstukoppervlak duidelijk zichtbaar. Als deze defecten niet op tijd worden behandeld, kunnen ze ervoor zorgen dat het werkstuk tijdens gebruik breuk of lekt, wat leidt tot ernstige gevolgen.
Om de dikte van de bekledingslaag te meten, gebruikten we een remklauw met een nauwkeurigheid van 0,02 mm: ten eerste werden twee meetpunten geïdentificeerd op het testwerkstuk, zowel voor als na de verwerking, en de respectieve diktes werden geregistreerd; De dikte van de bekledingslaag bij elke meetpositie werd vervolgens bepaald door het verschil te berekenen tussen de diktes na de bekleding en pre-bekleding. Geleid bij kamertemperatuur toonde deze meting aan dat het werkstuk een dikte van 241 mm had vóór bekleding en 246 mm na bekleding, waarbij het verschil van 5 mm de dikte van de bekledinglaag weergeeft.
